فيلم هاي سينمايي كه در تاريخ سينما جهان و ايران برجسته شده اند همگي متكي بر يك داستان قوي هستند.بار اصلي فيلم را داستان جذاب و جالب آن مي كشد.اين يك نوع فيلم است.نوع ديگر فيلم هايي هستند كه به شدت از داستان ضعيف شان رنج مي برند و درگير حلقه تكرار شده اند.بار داستان فيلم به گردن سوپر استار ها و ساز و آواز ها مي افتد و ببينده را در سالن سينما به اين نتيجه مي رساند كه با خريد بليت فيلم،به شدت ضرر كرده است.در سينماي پيش از انقلاب اسلامي،فيلم هاي زيادي از دسته اول نداشتيم.معدود فيلم هايي وجود داشت كه از داستاني قوي و بدون مشكل بهره مند بود.اكثريت فيلم هاي پيش از انقلاب در دسته دوم جا مي گيرد و ملقب به فيلم هاي فارسي اند.پس از انقلاب فيلم هاي بيشتري در دسته اول جا مي گرفت اما باز فيلم هاي فارسي دست اندر كارها و مشتري هاي خود را داشت.تلافي،گرگ و ميش،كما،گل يخ،مجنون ليلي و چندين فيلم ديگر، نشانه هايي از زنده بودن اين سينما است.داستان هاي ضعيف و ناقص، كارگردان را به اين واداشته است كه با بهره گيري از آواز خوانندگان و بازيگران معروف، بيننده را تا آخر همراه خود بكشاند.افزايش روز به روز همين فيلم ها هست،كه سينماي ما را با ركود مواجه كرده است.عده اي فكر مي كنند كه هرچه فيلم هاي سينمايي ما از دسته دوم باشد،سينماي ما به فرهنگ ما نزديك تر مي شود و مردم در استقبال از اين سينما ،سر و دست مي شكنند.اما زهي خيال باطل.براي بهبود وضعيت سينما و فيلم هايمان و جذب مخاطب چاره اي نداريم جز داستان نويسي و ايده پردازي هاي نو.اگر براي فاخر شدن سينماي مان تلاش كنيم قطعا به نتيجه مي رسيم و روز به روز به مشتريان آثار هنري افزوده مي گردد.البته آن موقع هم باز كساني خواهند بود كه خيال مي كنند فيلم ايراني يعني فيلم آبگوشتي.