*خدا را شكر كه توفيق داد تا دوباره در اين جمع باشم.از سيد حسين عزيز هم متشكرم.هر چند در مورد بعضي چيزها هنوز قانع نشده ام،اما حضور در اين جا را به عدم حضور ترجيح مي دهم.

*چند روزي مي شود كه از جايي به نام عراق آمده ام.اينكه هيچ نامي روي عراق نمي گذارم شايد به خاطر اين باشد كه در اين مدت هرچه از عراق در ذهنم بود به سرعت پاك شد و جاي خود را به اين نام داد.از بهره هاي معنوي اي كه حضور در نجف اشرف ،كربلا، سامرا و بغداد برايم داشت كه بگذريم،چه بود اين عراق .نه كشور بود كه نام كشور بر آن بگذارم و نه هيچ چيز ديگر .وقتي به جايي به نام عراق سفر كني متوجه مي شوي كه امنيت يعني چه؟سلطه چيست؟ اينكه مي گويند آمريكا،آمريكا چه مفهومي دارد.تازه آنجا متوجه مي شوي كه حتي آوردن نام آمريكا هم دهان را تلخ مي كند.فقر را تازه مي فهمي .آنجا حتي سيم كشي برق و خود برق هم يك مفهوم ديگر دارد.آن موقع تازه مي فهمي كه عجب نابغه اي بوده است كسي كه موتور برق را اختراع كرده است و هر روز ده ها بار بر او درود مي فرستي.سعي مي كنم تعدادي از كلماتي كه معناي تازه اي در ذهنم  يافته اند را براي تان بگويم.

تشنگي- خاك- گرماي 50 درجه- فتنه – آب داغ - جهالت- زخم هاي كهنه- تحقير – نماز جماعت بي نماز جماعت – خرافات – نفرت - جاي گلوله - استرليزه - دست ها بالا- تو خيلي مهم هستي- ملت بي ملت – شُكراً - قبرستان 15 كيلومتري – اراده- هزار قوم – العربية - قِفْ – تانك – آسفالت - پوتين 40 هزار توماني و ...

اين عراق كه من ديدم با حركتي صدها بار سريعتر از اين روند فعلي ،پس از ده ها سال تازه مي رسد به 1300 ما. در عراق كه باشي تازه متوجه مي شوي كه جمهوري اسلامي و ولايت فقيه چه نعمتي است و ما غالبا از آن غافليم.آنها 8 سال در جنگ بودند با آن امكانات بي حد و ما هم 8 سال در جنگ بوديم با فقر امكانات و الان حدود بيست سال از جنگ مي گذرد.عراق كجا و ايران كجا.در عراق كه باشي دلت براي اين جا تنگ مي شود.

*اين چند روزه خوب امتحاني برپا شده است.براي همه كساني كه مدعي تبعيت از ولايت بودند.اين روز ها ديدن آقا يك انرژي مضاعفي به انسان مي دهد.خدا كند كه همواره در راه تبعيت از ولايت باشيم.