توضیح :این مطلب رو برای وبلاگ اردوی جهادی فرهنگ نوشتم و برای اینکه دوستان از اینجا با این وبلاگ مرتبط باشن تصمیم گرفتم اینجا هم بیارمش.
ان الحیاه عقیده و الجهاد
داریم می ریم جهادی!؟!؟!؟!؟!؟!؟!
یعنی واقعا داریم می ریم؟!؟!؟!؟!اگه بگم از روز بعد از اردو جهادی بازفت منتظر این اردو بودم دروغ نگفتم.
باور کیند هر چقدر که از اون روزها فاصله می گرفتیم فقط به امید نزدیک شدن به اردوی بعدی بود که می تونستم ادامه بدم.
این روزهای آخر آنچنان شیدا شدم و یه کارهایی می کنم که خونواده و اطرافیان تعجب می کنن .(خدا به خیر کنه)
مدتیه که کتاب جنگ دوست داشتنی( سعید تاجیک) رو می خونم و به شما هم توصیه می کنم حتما بخونیدش!توی کتاب چند جا اشاره می کنه که از این اعزام تا اعزام بعدی سر از پا نشناخته و مدام بی صبری کرده و منتظر عملیات و اعزام بعدی بودند باور کنید اینو نه فقط من که بسیاری از دوستان دیگه ای که این روزها باهاشون صحبت می کردیم هم می گفتن که همچین حال و هواییرو دارن!!!!!
حالا که داریم می ریم این بی تابی بیشتر شده و دارم لحظه شماری می کنم که کی یکشنبه می شه!
انشاالله که بتونیم این حال و هوارو توی اردو و بعد از اون هم حفظ کنیم .
راستی اینطور که پیداست انگار امسال فقط اونهایی که خیلی مردن اومدنی شدن.یه مشکلی هم توی امور اجرایی اردو پیش اومده که انشاالله با دعای شما عزیزان حل می شه.
امسال قرار گذاشتیم هر روز از اردو یه تفعل به حافظ بزنیم اولیشو امروز که جمعه است و متعلق به مولامون حضرت ولیعصر(عج) رو با عنایت به ایشان زدم این شعر اومد:
گر از این منزل ویران به سوی خانه روم دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم
زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم نذر کردم که هم از راه به میخانه روم
تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر وسلوک به در صومعه با بربط و پیمانه روم
آشنایان ره عشق کرم خون بخورند ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم
بعد از این دست من وزلف چو زنجیر نگار چند و چند از پی کام ودل ویرانه روم
گرببینم خم ابروی چو محرابش باز سجده ی شکر کنم و ز پی شکرانه روم
خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر سر خوش از میکده با دوست به کاشانه روم
یا حق
